Palec zatrzaskujący - operacja we Wrocławiu

Ścięgna zginające palce przesuwają się w pochewkach, które u podstawy palca przytrzymuje pierścieniowate więzadło, czyli troczek A1. Gdy ścięgno pogrubieje albo pochewka się zwęży, ścięgno zaczyna zahaczać o brzeg troczka. Palec zgina się wtedy z oporem, a potem nagle „przeskakuje” - stąd nazwy palec zatrzaskujący, trzaskający lub strzelający. U nasady palca, po stronie dłoni, często wyczuwa się niewielki, tkliwy guzek.

Typowy jest ból po dłoniowej stronie podstawy palca, trzask przy zginaniu i prostowaniu oraz blokowanie palca w zgięciu, najbardziej dokuczliwe rano. Najczęściej dotyczy to kciuka, palca serdecznego i środkowego, ale schorzenie może objąć kilka palców jednocześnie. Sprzyja mu powtarzalny, mocny chwyt w pracy lub sporcie, a także cukrzyca i choroby reumatyczne. Bywa też, że palec zatrzaskujący współistnieje z zespołem cieśni nadgarstka lub przykurczem Dupuytrena.

Objawy zwykle narastają stopniowo. Na początku jest tylko ból i uczucie oporu, potem palec zaczyna się zatrzaskiwać, ale sam się odblokowuje. W kolejnym etapie trzeba go odblokować drugą ręką, a w najbardziej zaawansowanym palec pozostaje zgięty i nie daje się wyprostować. Od tego etapu zależy, czy wystarczy leczenie zachowawcze, czy potrzebna jest operacja.

Rozpoznanie stawia się zwykle na podstawie badania: lekarz ogląda palec w ruchu i wyczuwa zgrubienie ścięgna u jego nasady. W razie wątpliwości może wykonać USG narządu ruchu jeszcze podczas konsultacji ortopedycznej. Przy świeżych i łagodnych objawach leczenie zaczyna się od metod bez cięcia:

• Odciążenie ręki i zmiana sposobu chwytu przy czynnościach, które wywołują objawy.
• Orteza utrzymująca palec w wyproście, noszona głównie w nocy.
• Ćwiczenia ślizgu ścięgien i rozciąganie palców.
• Iniekcja sterydu w okolicę pochewki ścięgna, wykonywana jako blokada przeciwbólowa (od 450 zł).

Gdy objawy wracają, palec blokuje się na stałe albo leczenie zachowawcze nie pomaga, ortopeda proponuje operację - krótki zabieg, który usuwa mechaniczną przyczynę zatrzaskiwania.

Konsultacja ortopedyczna z dr Krzysztofem Ciechanem

W przypadku chorób przewlekłych - uregulowanie stanu zdrowia

Odstawienie leków przeciwpłytkowych i przeciwkrzepliwych (np. kwasu acetylosalicylowego) - termin i sposób ustala lekarz

Dzień przed zabiegiem: nie stosować kremów ani maści na dłonie

Nie trzeba być na czczo; przed zabiegiem zdejmij biżuterię z operowanej ręki

Jeśli palisz, ogranicz palenie przed zabiegiem i po nim - pogarsza ono gojenie rany

Zaplanuj powrót do domu bez prowadzenia samochodu

Zabieg trwa ok. 15-30 minut i wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym.

Chirurg wykonuje niewielkie nacięcie (ok. 1 cm) u nasady chorego palca, przecina zwężony troczek A1, co uwalnia ścięgno i przywraca płynność jego ruchu.

Rana jest starannie zszywana i zabezpieczona opatrunkiem.

Zabieg przeprowadza dr Krzysztof Ciechan - specjalista ortopedii z wieloletnim doświadczeniem operacyjnym.

Po uwolnieniu ścięgna ręka szybko wraca do sprawności, ale rana w dłoni potrzebuje czasu, żeby się zagoić. Kolejne etapy wyglądają zwykle tak:

• Dzień zabiegu - od razu delikatnie poruszasz palcem. Lekkie czynności, takie jak jedzenie czy pisanie, są możliwe, jeśli chronisz opatrunek.
• Pierwsze 2-3 dni - trzymasz dłoń w uniesieniu, a obrzęk i ból łagodzą zimne okłady.
• Do zdjęcia szwów (10-14 dni) - opatrunek musi pozostać suchy, więc nie moczysz go przy myciu.
• Po zdjęciu szwów - zaczynasz masaż blizny i ćwiczenia palców. Gdy palec jest sztywny albo obrzęk się utrzymuje, pomaga fizjoterapia po zabiegu.
• Po 2-3 tygodniach - zwykle pełna sprawność dłoni, także przy obciążaniu i dźwiganiu.

To niewielki zabieg w znieczuleniu miejscowym i powikłania zdarzają się rzadko. Mogą to być:

• Zakażenie rany operacyjnej.
• Krwiak lub obrzęk dłoni.
• Przejściowe zaburzenia czucia w okolicy blizny.
• Tkliwa lub przerośnięta blizna, częściej u osób ze skłonnością do bliznowców.
• Przejściowa sztywność palca, którą zwykle usuwają ćwiczenia.
• Bardzo rzadko podrażnienie nerwu palcowego.
• Niepełne uwolnienie ścięgna lub nawrót objawów.

Ryzyko ograniczają sterylne warunki sali zabiegowej, dokładna kwalifikacja i przestrzeganie zaleceń dotyczących opatrunku i ćwiczeń. Każdą wątpliwość możesz omówić z lekarzem przed zabiegiem.